“ကံ”အက်ိဳးေပးတတ္ေသာအေၾကာင္းတရားျဖစ္၏၊ယင္းကံသည္
“ကုသုိလ္ကံ-အကုသုိလ္ကံ”ဟူ၍ နွစ္မ်ိဳးရွိေနျပန္၏။အျပစ္ကင္း၍ ေကာင္းက်ဳိးေပးေသာကံကုိ ကုသုိလ္ကံဟုသတ္မွတ္၍၊ အျပစ္ရွိ၍ မေကာင္းက်ိဳးေပးေသာကံကုိ အကုသိုလ္ကံဟုသတ္မွတ္ထား၏။
ပုထုဇဥ္မွန္သမွ်သည္ သံသရာကုိ အလ်ားလုိက္
ကူးခပ္ေနၾကသူမ်ားျဖစ္၍သံသရာထဲမွမလြတ္ပဲ
တ၀ဲလယ္လယ္က်င္လည္ေနခဲ့သည္မွာ နွစ္. ဘ၀ကမ ၻာမ်ားပင္ ေရတြက္၍မရနုိ္င္ေတာ့။အရိယာမွန္သမွ်သည္လည္း ပုထုဇဥ္ဘ၀မွ
ျဖတ္သန္းလာၾကသူမ်ားသာ ျဖစ္ေပ၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အတိတ္က အကုသုိလ္ကံမကင္းခဲ့ၾကေခ်၊ အကုသုိလ္ကံဟူသည္မွာလည္း မ်က္နွာၾကီးငယ္ ဘက္မလုိ္က္၊ ပုထုဇဥ္အရိယာ ဘက္မလုိက္၊
ျပဳခဲ့သူမွန္သမွ် ျပန္ခံရမည္သာျဖစ္၏၊
ထုိ႔ေၾကာင့္ အရွင္အဂၤုလိမာလသည္ ဤဘ၀မွာပင္ျပဳခဲ့သည္
“သူ႔သက္သတ္မႈ”မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ကံ၏ဆုိးက်ိဳးကုိ“ျပန္ခံ”
ေနရျခင္းျဖစ္ပါ၏။ကုသိုလ္ျဖစ္ျဖစ္ အကုသုိလ္ျဖစ္ျဖစ္
“ကံ”ကုိ ျပဳရာ၌ ေစတနာေဇာသုံးခ်က္၏ အက်ိဳးေပးမႈ- ၃-မ်ိဳးကုိ သေဘာေပါက္ထားသင့္၏။ ကံျပဳတုိင္းပင္ ေစတနာေဇာ-၇ -ၾကိမ္ျဖစ္၏။ပထမေဇာေစတနာသည္“ဒိ႒ဓမၼေ၀ဒနိယကံ”မည္၏။
ယင္းကံသည္ ေနာက္ဘ၀ထိမေစာင့္၊ ဤဘ၀မွာပင္အက်ဳိးေပး၏၊၊
သတၱမေဇာေစတနာသည္“ဥပပဇၨေ၀ဒနိယကံ”မည္၏၊ အျခားမဲ့ျဖစ္ေသာဒုတိယဘ၀၌ အက်ဳိးေပး၏၊အလယ္ျဖစ္ေသာ ေစတနာေဇာငါးခ်က္သည္“အပရာပရိယေ၀ဒနိယကံ”မည္၏။
ယင္းကံသည္ကား တတိယဘ၀မွစ၍နိဗၺာန္တုိင္ေအာင္ အက်ိဳးေပး၏၊
အရွင္အဂၤုလိမာလမေထရ္ျမတ္သည္ ၊ အရဟတၱမဂ္ျဖင့္ တဏွာကုိ
အၾကြင္းမဲ့ပယ္သတ္ျပီးျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တဏွာကုန္ျပီးျဖစ္၏၊
တဏွာကုန္လွ်င္ ကံလည္း ကုန္သြားေလေတာ့၏၊ ကံကုန္သြားေသာေၾကာင့္ ေနာက္ဘ၀မရွိေတာ့၊
ခီဏာ ဇာတိ- ပဋိသေႏၶေနရမႈ(ဘ၀ျဖစ္မႈ)ကုန္ျပီဟု မိန္႔ၾကားခဲ့ျပီးမဟုတ္ပါလား။ေနာက္ဘ၀ျဖစ္ခြင့္မရွိေတာ့သည္မုိ႔ ဒုတိယနွင့္တတိယမွ နိဗၺာန္တုိင္ေအာင္ အက်ိဳးေပးခြင့္ရွိေသာ
“ဥပပဇၨေ၀ဒနိယကံႏွင့္ အပရာပရိယေ၀ဒနိယကံ”တုိ႔သည္လည္း အက်ိုးေပးခြင့္မသာေတာ့၊ သုိ႔ေသာ္ဒိ႒ဓမၼေ၀ဒနိယကံသည္ ဤ၀ဘမွာ အက်ိုဳးေပးခြင့္သာေသး၏၊ယင္းကိုအရဟတၱမဂ္လည္းမပါယ္သတ္နုိင္ေခ်
ထုိ႔ေၾကာင့္ အရွင္ျမတ္အဂၤုလိမာလမေထရ္သည္ ဒိ႒ဓမၼေ၀ဒနိယကံ၏ အက်ိဳးေပးမႈုေၾကာင့္ ယခုကဲ့သို႔ဒုကၡခံေနရျခင္းျဖစ္ေပ၏၊သို႔ေသာ္ အရွင္ျမတ္သည္ ေလာကဓံေၾကာင့္ တုန္လႈပ္ျခင္းမရွိေသာ
“ရဟႏ ၱာ”အဆင့္ေရာက္ေနေပျပီ၊ ကိုယ္နာေသာ္လည္း စိတ္မနာေတာ့ေခ်၊ ကုိယ္ပမ္းေသာ္လည္း စိတ္မႏြမ္းေတာ့ေပ၊ အရဟတၱဖုိလ္ခ်မ္းသာျဖင့္ ယင္းဒုကၡတို႔ကိုေက်ာ္လႊားနုိင္ေပျပီ။
ထုိ႔ေနာက္ေတာ့ အရွင္ျမတ္သည္ မိမိ၏ျဖစ္ေနမႈနွင့္ ေလာကအားျဖစ္ေစလုိမႈကိုအေျခခံေသာ ဥဒါန္းစကားမ်ား က်ဴးရင့္ေတာ္မူေတာ္မူခဲ့၏။(ဥဒါန္းဆုိသည္မွာ အမွန္အားျဖင့္ ရင္တြင္းမွျဖစ္ေပၚလာေသာရင္တြင္းျဖစ္စကားမ်ားသာျဖစ္ပါ၏)
ယင္းဥဒါန္းစကားမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတုိင္းျဖစ္ပါ၏။
ေရွးအခါကသာလွ်င္ေမ့ေလွ်ာ့၍ ေနာက္အခါ၌မေမ႔မေလ်ာ့သူသည္ တိမ္တုိက္မွလြတ္ေသာ“စႏၵာလမင္း”ကဲ့သုိ႔ ဤသတၱေလာကကုိ
ေတာက္ပထြန္းလင္းေစ၏၊ ျပဳျပီးေသာမေကာင္းမႈကုိ ကုသုိလ္တရားျဖင့္ ပိတ္ပင္တားဆီးသူသည္ တိမ္တုိက္မွလြတ္ေသာ“စႏၵာလမင္း”
ကဲ့သုိ႔ ဤသတၱေလာကကုိ ေတာက္ပ ထြန္းလင္းေစ၏၊
(အကုသုိလ္ဒုစရုိက္လြန္က်ဴးေနသူ၊ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ မျပဳသူကို
ေမ့ေလ်ာ့သူဟုဆုိရ၏၊၊ ဆီး ႏွင္း ျမဴတိမ္ သူရိန္ မီးခုိး ညစ္မ်ိဳးငါး၀မွကင္းေသာ လစႏၵာသည္ ပကတိေလာကကုိ ထြန္းလင္းေတာက္ပေစသကဲ့သို႔ကိေလသာတိမ္တိုက္မွ
လြတ္ေျမာက္ေသာရဟႏ ၱာအရွင္ျမတ္သည္လည္း ခႏၶာအာယတန
ဓါတ္ဟူေသာေလာကကုိ ထြန္းလင္းေတာက္ပေစ၏)
ငါ၏ ရန္သူတုိ႔သည္ တရားနွင့္စပ္ေသာစကားကို ၾကားနာႏုိ္င္ၾကပါေစ
ကုန္သတည္း၊ငါ၏ရန္သူတုိ႔သည္ ျမတ္စြာဘုရားသာသနာေတာ္၌
(အျမတ္တရား)အားထုတ္နုိင္ၾကပါေစကုန္သတည္း။
ငါ၏ရန္သူျဖစ္ကုန္ေသာသူတို႔သည္သူတစ္ပါးအားတရားကုိ
ေဆာက္တည္ေစၾကသည့္သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ထံ
သုိ႔ခ်ဥ္းကပ္နုိင္ၾကပါေစကုန္သတည္း၊(မိမိသည္ ဆရာေပါင္းမွား၍ အေၾကာင္းမလွျဖစ္ခဲ့ရ၏၊ မိမိကဲ့သုိ႔ အျခားသူမ်ားမျဖစ္ေစလို၊ထုိ႔ေၾကာင့္
ဆရာပီသေသာ သတၳာေဒ၀မႏုႆာနဂုဏ္ရွင္ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားထံ
ခ်ဥ္းကပ္၍ သူကဲ့သို႔ တရားရေစလုိမႈ ဆႏၵမြန္ျပဳျခင္း ျဖစ္၏၊နဖူးပြန္းနွင့္ ဒူးပြန္းခံကာ ကိုးကြယ္ပါလည္း ဆရာလြဲက ငရဲပါယ္ရြာ က်မည္သာတည္း၊ သတိျပဳႏုိင္ၾကပါေစ)
ငါ၏ ရန္သူတုိ႔သည္သည္းခံျခင္းကိုဆုိေလ့ရွိကုန္ေသာမဆန္႔က်င္မႈ
ေမတၱာကုိ ခ်ီးက်ဴးေလ့ရွိကုန္ေသာသူတုိ႔၏တရားကုိနာၾကားနုိင္ၾကပါေစ
ကုန္သတည္း၊ထုိတရားကုိလည္း အစဥ္လို္က္နာက်င့္ၾကံနုိင္ၾကပါေစ
ကုန္သတည္း။(ခႏီ ၱတရားနွင့္ေမတၱာတရား လက္ကုိင္ထားနုိ္င္ဖုိ႔ ဆုေတာင္းထားျခင္းျဖစ္၏၊ခႏီ ၱဟူသည္ မိမိေပၚျပဳမွား ေျပာမွားမ်ားကုိ
“သိခံျခင္း”ျဖစ္၍၊ေမတၱာသည္ ေလာကအတြက္ အက်ိဳးျပဳျခင္း အက်ိဳးေဆာင္ျခင္းျဖစ္၏ခႏီ ၱႏွင့္ေမတၱာတရား လက္ကုိင္ထားသူသည္ ဘယ္သြားသြား ဘယ္ေရာက္ေရာက္ေဘးရန္မရွိ၊ ထို႔အျပင္ မိမိအက်ိုဳး သူတစ္ပါးအက်ိုး သည္ပုိးေဆာင္ရြက္ရာ၌လည္းေအာင္ျမင္နုိင္၏)
ငါ၏ ရန္သူတုိ႔သည္ စင္စစ္ ငါ့ကိုမညွဥ္းဆဲပါေစသတည္း။ ငါမွတစ္ပါးအျခားသူကိုလည္း မညွဥ္းဆဲပါေစသတည္း၊ မြန္ျမတ္ေသာနိဗၺာန္သို႔ေရာက္၍ အျမဲတပ္မက္ေသာ“တဏွာ”ကုိ
ေစာင့္ေရွာက္နုိင္ပါေစသတည္း။အရွင္ျမတ္သည္ေလာကဓံရွစ္ပါးေၾကာင့္
“တုန္လႈပ္ျခင္းကင္းေသာ”ရဟႏ ၱာအရွင္ျမတ္တစ္ပါးျဖစ္သြားျပီမုိ႔ ေကာင္းေသာအာရုံကုိ“မက္ျခင္း”မေကာင္းေသာအာရုံကုိ
“မ်က္ျခင္း”မရွိေတာ့၊အရာရာကုိ“ခံနုိင္ရည္”ရွိသြားေပျပီ။
သုိ႔ေသာ္ ဟုိတစ္ခ်ိန္ လူသားဘ၀ျဖစ္စဥ္က ဆရာမွား အေတြးမွား၍ ပညာေရးအတြက္ဟုအေၾကာင္းျပမွားကုိ လူမ်ားစြာကို- ေျမခေစခဲ့ဘူး၏- သူတုိ႔၏ က်န္ရစ္ေသာ မိဘ ညီအကုိ ေမာင္နွမ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက အရွင္ျမတ္ကုိရန္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္သူမ်ား ရွိေကာင္းရွိေနႏုိ္င္ေသး၏၊
(အရွင္ျမတ္အေနျဖင့္ မည္သူကိုမွ် ရန္သူဟုမသတ္မွတ္ေတာ့)
ထုိသူတုိ႔က အရွင္ျမတ္ကုိျပစ္မွားလွ်င္ ကံၾကီးထုိက္၍ ငရဲသုိ႔ဆုိက္ေရာက္နုိင္၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျပစ္မွားမိသူမ်ားကို သနားေသာအားျဖင့္ ရန္သူတုိ႔သည္ငါ့ကုိ စင္စစ္မညွင္းဆဲပါေစသတည္း
ဟု ေတာင့္တမႈျပဳျခင္းျဖစ္၏။ထုိ႔ျပင္ မိမိကုိသာမက တစ္ပါးသူမ်ားကို ျပစ္မွားျပန္လွ်င္လည္း မေကာင္းမႈမ်ားမေကာင္းက်ိဳးမ်ား ျဖစ္ပြါးနုိင္စရာရွိေနျပန္၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိမွတစ္ပါး အျခားသူမ်ားကိုလည္း မညွဥ္းဆဲေစရန္ ဆႏၵမြန္ျပဳျခင္းျဖစ္ေပ၏၊ဒုကၡမွန္သမွ် ဘ၀ရွိေန၍ျဖစ္၏၊
ဘ၀မရွိလွ်င္ ဒုကၡလည္းမရွိေတာ့၊ ဒုကၡမခံရေအာင္ ဘ၀မရွိမွျဖစ္မည္၊ ဘ၀ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္သနည္း၊ တပ္မက္မႈ တဏွာေၾကာင့္ျဖစ္၏၊ တဏွာကုိ“အရဟတၱမဂ္”ျဖင့္ပယ္သတ္နုိင္၏။ ပယ္သတ္ရမည္၊ တဏွာမရွိလွ်င္ ဘ၀မျဖစ္ေတာ့၊ ဘ၀မျဖစ္လွ်င္ ဒုကၡမရွိေတာ့၊ ဒုကၡမရွိလွ်င္“ျငိမ္းခ်မ္းမႈ- ျငိမ္းေအးမႈ”သႏိ ၱသုခကိုခံစားနုိင္ေပျပီ။
ယင္းကုိပင္နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳသည္ဟု ဆုိျခင္းျဖစ္ပါ၏။
(ဆက္ရန္)
ေကာင္းသစ္
